Derek Ogilvie
4th November 2009, 02:08
Goedenacht, Nederland.
Laat u mij eerst mijn verontschuldigingen aanbieden voor deze onderbreking. Ik waardeer, net als velen van u, het comfort van elke dag dezelfde routine - de veiligheid van het vertrouwde, de rust van herhaling. Ik geniet daar net zoveel van als elke andere kerel.
Maar in de geest van de herdenking, waarbij die belangrijke gebeurtenissen uit het verleden meestal geassocieerd met iemands dood of het einde van een afschuwelijke bloedige strijd, een viering van een leuke vakantie, dacht ik dat we morgen de aandacht kunnen geven, de 5e november, een dag die helaas niet meer wordt herinnerd, door het nemen van een time-out van ons dagelijks leven en even te gaan zitten en een praatje te houden.
Er zijn natuurlijk degenen die niet willen dat wij met elkander spreken. Ik vermoed dat zelfs nu al allerlei bevelen door een telefoon worden geschreeuwd, en mannen met geweren weldra klaar zullen staan. Waarom? Omdat, terwijl de knuppel wordt gebruikt in plaats van een gesprek, woorden altijd hun macht zullen behouden. Woorden bieden altijd een betekenis, en voor degenen die luisteren, de uitdrukking van de waarheid. En de waarheid is, dat er iets vreselijk mis is met dit land...
Wreedheid en onrechtvaardigheid, intolerantie en onderdrukking. En waar u eens de vrijheid had om te protesteren, om te denken en te spreken zoals u dat goed achtte, heeft u nu censuur en toezichtorganen die u dwingen tot conformiteit en vragen om uw onderwerping.
Hoe kon dit gebeuren? Wie is de schuldige? Wel, er zijn zeker mensen meer verantwoordelijk dan anderen, en zij zullen eens hun verantwoordelijkheid moeten afleggen, maar eerlijk gezegd, als u op zoek bent naar de schuldige, hoeft u alleen in een spiegel te kijken.
Ik weet waarom u het deed. Ik weet dat u bang was. Wie zou dat niet zijn? Oorlog, terreur, ziekten. Er was een groot aantal problemen die samenspande om uw verstand te corrumperen en u te beroven van uw gezond verstand. Angst kreeg het beste van u, en in uw paniek wendde u zich tot de nu hoge macht in Nederland, de Minister-President. Hij beloofde u orde, hij beloofde u vrede, en alles wat hij verlangde in ruil was uw stille, gehoorzame toestemming.
Gisterenavond heb ik getracht een einde te maken aan die stilte. Gisterenavond heb ik getracht de Ridderzaal te vernietigen, om Nederland te herinneren aan wat het is vergeten. Meer dan vierhonderd jaar geleden wilde een groots man de 5e van november voor altijd in ons geheugen branden. Zijn hoop was om de wereld te helpen herinneren dat eerlijkheid, rechtvaardigheid en vrijheid méér zijn dan woorden, het zijn perspectieven.
Dus als u niets heeft gezien, als de misdaden van deze regering voor u onbekend blijven, dan zou ik u voorstellen om toe te staan dat de 5e van november ongemerkt wordt gepasseerd. Maar als u ziet wat ik zie, als u zich voelt zoals ik me voel, en als u wil zoeken zoals ik zou willen zoeken, dan vraag ik u naast mij te staan, een jaar vanaf vannacht, buiten de poorten van het Binnenhof, opdat wij hen tezamen een 5e van november geven, dat nooit, maar dan ook nooit zal worden vergeten.
Laat u mij eerst mijn verontschuldigingen aanbieden voor deze onderbreking. Ik waardeer, net als velen van u, het comfort van elke dag dezelfde routine - de veiligheid van het vertrouwde, de rust van herhaling. Ik geniet daar net zoveel van als elke andere kerel.
Maar in de geest van de herdenking, waarbij die belangrijke gebeurtenissen uit het verleden meestal geassocieerd met iemands dood of het einde van een afschuwelijke bloedige strijd, een viering van een leuke vakantie, dacht ik dat we morgen de aandacht kunnen geven, de 5e november, een dag die helaas niet meer wordt herinnerd, door het nemen van een time-out van ons dagelijks leven en even te gaan zitten en een praatje te houden.
Er zijn natuurlijk degenen die niet willen dat wij met elkander spreken. Ik vermoed dat zelfs nu al allerlei bevelen door een telefoon worden geschreeuwd, en mannen met geweren weldra klaar zullen staan. Waarom? Omdat, terwijl de knuppel wordt gebruikt in plaats van een gesprek, woorden altijd hun macht zullen behouden. Woorden bieden altijd een betekenis, en voor degenen die luisteren, de uitdrukking van de waarheid. En de waarheid is, dat er iets vreselijk mis is met dit land...
Wreedheid en onrechtvaardigheid, intolerantie en onderdrukking. En waar u eens de vrijheid had om te protesteren, om te denken en te spreken zoals u dat goed achtte, heeft u nu censuur en toezichtorganen die u dwingen tot conformiteit en vragen om uw onderwerping.
Hoe kon dit gebeuren? Wie is de schuldige? Wel, er zijn zeker mensen meer verantwoordelijk dan anderen, en zij zullen eens hun verantwoordelijkheid moeten afleggen, maar eerlijk gezegd, als u op zoek bent naar de schuldige, hoeft u alleen in een spiegel te kijken.
Ik weet waarom u het deed. Ik weet dat u bang was. Wie zou dat niet zijn? Oorlog, terreur, ziekten. Er was een groot aantal problemen die samenspande om uw verstand te corrumperen en u te beroven van uw gezond verstand. Angst kreeg het beste van u, en in uw paniek wendde u zich tot de nu hoge macht in Nederland, de Minister-President. Hij beloofde u orde, hij beloofde u vrede, en alles wat hij verlangde in ruil was uw stille, gehoorzame toestemming.
Gisterenavond heb ik getracht een einde te maken aan die stilte. Gisterenavond heb ik getracht de Ridderzaal te vernietigen, om Nederland te herinneren aan wat het is vergeten. Meer dan vierhonderd jaar geleden wilde een groots man de 5e van november voor altijd in ons geheugen branden. Zijn hoop was om de wereld te helpen herinneren dat eerlijkheid, rechtvaardigheid en vrijheid méér zijn dan woorden, het zijn perspectieven.
Dus als u niets heeft gezien, als de misdaden van deze regering voor u onbekend blijven, dan zou ik u voorstellen om toe te staan dat de 5e van november ongemerkt wordt gepasseerd. Maar als u ziet wat ik zie, als u zich voelt zoals ik me voel, en als u wil zoeken zoals ik zou willen zoeken, dan vraag ik u naast mij te staan, een jaar vanaf vannacht, buiten de poorten van het Binnenhof, opdat wij hen tezamen een 5e van november geven, dat nooit, maar dan ook nooit zal worden vergeten.